Er is iets waar ik zó slecht tegen kan. Ik moet even wat van het hart over...

...mensen die zich bemoeien met dingen waar ze totaal geen verstand van hebben. Die half iets opvangen, daar hun eigen verhaal van maken en het vervolgens brengen alsof zij precies weten hoe het zit. Alsof zij het overzicht hebben. Alsof zij de waarheid spreken. Terwijl ze eigenlijk… niks snappen.

En wat het nog erger maakt: dat haantjesgedrag. Dat grote doen. Dat overtuigde praten tegenover anderen, terwijl het nergens op gebaseerd is. Het is niet eens onschuldige bemoeienis, het is een soort opgeblazen zekerheid die totaal niet klopt. En het gaat niet eens alleen over mij.

Het gaat over mijn dochter.

Over mensen die denken dat ze iets kunnen zeggen, kunnen oordelen, kunnen invullen… terwijl ze geen idee hebben wat er écht speelt. Niet weten hoe zij is. Niet weten hoe wij zijn. Maar wel hun mening klaar hebben, alsof die ergens op gebaseerd is.

Daar ga ik dus echt slecht op. Omdat het niet meer alleen irritatie is. Het raakt iets veel diepers. Het beschermende. Dat gevoel van: blijf daar weg. Je weet niet waar je het over hebt.

En ja, daar word ik boos van.

Niet omdat ik zomaar uit mijn slof schiet. Maar omdat er een grens wordt geraakt waar ik niet licht overheen stap. Ik hoef niet alles te accepteren, zeker niet als het over mijn kind gaat.

Misschien is dat precies wat het is. Dit is geen “ik moet rustiger blijven” verhaal. Dit is: hier ligt mijn grens.