Er zijn van die momenten dat ik naar haar kijk en denk: ja… dit is het.

Niet perfect. Niet zoals je het in filmpjes ziet. Maar echt.

Hoe ze lacht om iets kleins. Hoe ze tegen me aan kruipt zonder reden. Hoe ze iets vertelt en halverwege afdwaalt, en ik haar gewoon volg in haar verhaal.

Niemand heeft me uitgelegd dat het ook zo zou voelen.

Dat er midden in alle drukte, twijfel en vermoeidheid ineens rust zit. Dat je haar aankijkt en even alles stilvalt. Dat je denkt: wat bijzonder dat jij er bent… en dat ik jouw moeder ben.

Ik hoef het niet altijd goed te doen om goed te zijn.

Dat begin ik steeds meer te voelen.

Ze kijkt niet naar mij alsof ik perfect moet zijn. Ze kijkt naar mij omdat ik van haar ben. Omdat ik er ben. Omdat ik blijf, ook als ik twijfel, ook als ik moe ben, ook als ik het even niet weet.

En ergens zit daar iets zachts in.

Dat we dit samen doen.

Zonder handleiding, zonder zekerheid, maar wel met iets wat sterker is dan dat allemaal. Iets wat niet uitgelegd hoeft te worden, maar er gewoon is.

Liefde die groeit in de kleine dingen.

In een blik.

Een lach.

Een hand die de mijne zoekt zonder erbij na te denken.

Misschien is dat het wel.

Dat moeder zijn niet zit in alles weten…

maar in alles voelen en er toch zijn.

En eerlijk?

Soms kijk ik naar haar en denk ik:

ik doe het gewoon goed.