Er zit iets in mij dat meteen wil bewegen als zij valt. Alsof mijn hele lichaam zegt: dit moet stoppen, dit moet weg, dit moet opgelost worden. Ik voel haar pijn niet alleen als iets van haar, maar ook als iets wat door mij heen trekt. En ergens diep vanbinnen wordt er dan iets ouds wakker. Iets dat zegt dat ik het moet fixen.

Maar ik leer dat dat niet altijd mijn taak is.

Ik zie haar gezicht veranderen, haar ogen vol schieten, haar lijf reageren op iets wat voor haar groot voelt. En alles in mij wil haar pakken, het verzachten, het wegduwen. Alsof ik haar kan beschermen tegen alles wat pijn doet.

En toch blijf ik staan.

Niet omdat ik niks voel, maar juist omdat ik alles voel. Mijn hart gaat tekeer, mijn gedachten schieten alle kanten op, en ik twijfel aan mezelf terwijl ik daar sta. Doe ik het wel goed. Ben ik niet te hard. Had ik het anders moeten doen.

Maar dit gaat niet over hard of zacht. Dit gaat over er zijn.

Blijven terwijl zij voelt wat ze voelt. Blijven terwijl ze boos is, terwijl ze huilt, terwijl ze mij misschien even niet wil. Niet weggaan van haar emotie, maar ernaast blijven staan zonder het over te nemen.

En dat is moeilijker dan troosten.

Troosten kan ik. Verzachten kan ik. Maar haar laten voelen dat ze iets aankan, dat ze er doorheen kan en dat ik er nog steeds ben zonder het voor haar op te lossen, dat vraagt iets anders van mij.

Het vraagt dat ik mijn eigen gevoel herken zonder dat het de leiding neemt. Dat ik zie waar mijn reactie vandaan komt, maar toch kies om te blijven. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is.

Soms huilt ze en voel ik mijn eigen tranen ook zitten. Niet omdat ik het fout doe, maar omdat ik meeleef. Omdat ik haar pijn zie en het me raakt.

En langzaam begin ik te begrijpen dat dat oké is.

Dat mijn gevoel er mag zijn, zonder dat ik alles hoef weg te nemen. Dat zij mag leren omgaan met wat ze voelt, terwijl ik ernaast blijf staan.

Misschien is dat wel wat moederschap voor mij is.

Niet alles oplossen.

Maar blijven.