Moeder zijn is bij mij gegroeid, niet vanzelf gegaan. Ik begon niet vanuit rust, maar ergens onderweg is dat wel ontstaan. Door alles wat er op mijn pad kwam, ben ik sterker geworden. Niet perfect, wel echt.

Zij staat voorop in alles wat ik doe. Niet als druk, maar als richting. Ik wil dat ze later stevig haar eigen weg kan lopen, met vertrouwen in zichzelf.

We lijken op elkaar. Gevoelig, scherp, soms overweldigd door alles om ons heen. Op die momenten vinden we elkaar vanzelf. Zonder veel woorden.

Ik wil dat laten zien zoals het is. De mooie kanten, de zwaardere lagen, en ook de momenten waarop we ineens moeten lachen om iets kleins. Omdat dat er ook gewoon bij hoort.