Er zit geen trots in deze keuze. Geen opgelucht gevoel, geen ''dit is goed zo''. Het voelt eerder alsof ik iets heb losgetrokken wat nog vastzat, maar allang geen kracht meer had. Alsof ik te lang ben blijven hangen in iets wat mij steeds een beetje stiller maakte, zonder dat ik het echt doorhad.

Ik merk het pas nu. In hoe leeg het ineens kan voelen. In hoe mijn handen nog automatisch ergens naar toe willen, terwijl er niets meer is om vast te pakken. Niet omdat ik er perse terug wil, maar omdat ik zo gewend was om daar te blijven hangen. Alsof mijn hoofd en mijn gevoel nog niet helemaal tegelijk lopen. Er was altijd wel iets om aan vast te houden. Een moment, een woord, een gevoel dat net goed genoeg was om weer te denken: misschien komt het goed. En elke keer schoof ik mezelf weer een stukje opzij, zonder dat het meteen opviel. Tot dat het dat wel deed. Tot ik voelde dat ik mezelf kwijt begon te raken in alles wat ik probeerde recht te praten.

En dat is het punt waar ik nu zit. Niet omdat het duidelijk werd, maar omdat het niet meer te negeren was. Omdat blijven zwaarder begon te voelen dan loslaten, ook al doet dat loslaten pijn op een manier die ik niet eens kan uitleggen. Het is geen helder gevoel. Het is verwarrend, stil, en soms ineens heel luid. Momenten waarop ik denk dat ik het wel aankan, en momenten waarop ik mezelf weer even kwijt ben. Alsof ik opnieuw moet leren hoe ik bij mezelf blijf zonder steeds terug te grijpen naar wat ooit vertrouwt voelde. 

Maar ergens, onder alles wat schuurt en trekt, voel ik wel dat dit niet meer terug kan naar hoe het was. Alsof er iets in mij is verschoven wat ik niet meer terug kan duwen, hoe graag ik dat soms ook zou willen. Ik sta er nu middenin. Zonder antwoord, zonder zekerheid, zonder iets om op terug te vallen. Alleen met mezelf... en dat voelt tegelijk leeg en echt. En misschien is dat het enige wat nu hoeft. Niet weten waar dit heen gaat.

Maar wel voelen dat ik me zo niet meer wil voelen als afgelopen jaren. De liefde was puur en oprecht, maar de scheuren zijn te gebroken om nog te lijmen. 

~ Jij... zal altijd het plekje hebben in mijn hart die voor jou is geweest.

Met pijn in mijn hart en tranen over mijn wangen. Kies ik voor mezelf,

en laat ik jou los in liefde. ~

Herken je dit gevoel, wil je er iets over kwijt of iets delen? Je mag je altijd een mailtje sturen of hier onder reageren.

info@gedachtenengevoelens.online