Soms weet ik niet goed of het beter is om los te laten. Ik voel twijfel bij alles. Maar als ik er goed over nadenk, voelt het ook niet alsof het mij gelukkig maakt. Ik voel me in de steek gelaten en dat voelt als afwijzing. Ik vind het moeilijk om voor mezelf te kiezen, omdat er dan veel dingen gaan veranderen en ik niet weet hoe dat zal uitpakken.

Wat hij voor mij betekent, is niet iets wat iedereen voor mij betekent of heeft betekend. Hij was er altijd. Ik kon altijd naar hem toe als er iets was, of het nou goed voelde of niet. Het idee dat ik hem kwijtraak voelt heftiger dan de pijn die ik nu ervaar.

Dus blijf ik. Terwijl ik ergens ook weet dat dit niet goed voor me is. Ik praat het vaak goed in mijn hoofd. Ik maak het kleiner en zeg tegen mezelf dat het wel meevalt, dat het niet altijd slecht is en dat ik misschien te moeilijk doe. Maar diep van binnen weet ik wel beter. Alleen toegeven betekent dat ik echt moet loslaten… en precies daar zit die angst. Wat als ik daarna niemand heb?

Niet letterlijk misschien, maar gewoon het gevoel dat niemand mij kiest. Dat ik het allemaal zelf moet doen. En dat voelt zo zwaar, dat blijven soms makkelijker lijkt, zelfs als het pijn doet.

Maar het maakt me langzaam kapot. Ik verlies mezelf een beetje door hier nog in te blijven hangen. En dat is misschien nog wel het ergste. Want ergens moet ik kiezen. Niet tussen hem en alleen zijn, maar tussen blijven uit angst of weggaan en mezelf terugvinden.

Herken je dit? En wil je er iets over delen? Dat kan hieronder. Je mag mij ook mailen als dat fijner voor je is.

info@gedachtenengevoelens.online