Blij zijn voor een ander klinkt altijd zo makkelijk. Alsof je gewoon even glimlacht, ''wat fijn voor je'' zegt en klaar. Maar zo werkt dat bij mij niet altijd. Niet omdat ik het iemand niet gun, helemaal niet. Maar omdat het soms wringt op plekken waar ik het zelf liever rustig houd.

Omdat het soms voelt alsof dingen bij anderen vanzelf gaan. Alsof het hun kant op valt zonder dat je ziet wat het ze gekost heeft. Terwijl ik daar sta en denk: ik ben hier ook. Ik doe ook mijn best. En toch voelt het anders verdeeld.

En dan zit ik daar, met twee gevoelens tegelijk. Oprecht blij voor die ander, echt waar. Maar ook iets eronder. Iets kleins, iets wat steekt. Geen jaloezie zoals mensen het groot maken, maar meer een soort ongemak. Een besef van wat ik zelf misschien nog mis, of nog niet heb. En dat vind ik lastig om toe te geven. Want we willen allemaal die versie van onszelf zijn die alleen maar goed voelt voor een ander. Die niks anders heeft dan warmte en support. Maar zo simpel is het niet altijd.

Ik merk dat ik soms even moet schakelen. Even ruimte moet maken voor beide kanten. Voor dat stuk dat blij is en dat stuk dat iets voelt wat ik niet meteen kan plaatsen. En dat ik dat niet meteen weg hoef te duwen of mooier hoef te maken dan het is.

Want uiteindelijk doet hun geluk niks af aan wat ik wil of nodig heb. Maar het raakt er soms wel aan. En dat mag ook gewoon zo zijn. 

Misschien is dat wel het eerlijke eraan. Dat het niet perfect voelt. Dat het een beetje schuurt. En dat ik toch blijf kiezen om iemand iets te gunnen, zelfs als er van binnen nog iets anders meespeelt.

Niet omdat ik zo goed ben. Maar gewoon...

omdat ik mens ben.