Mamaaaa. Mam. Mam. MAM.

(oftewel: hoe kinderen je irriteren uit pure liefde)

 

Laten we eerlijk zijn: kinderen irriteren je niet per ongeluk. Ze doen het bewust. Niet omdat ze gemeen zijn, maar omdat ze aandacht willen. En blijkbaar is irritatie de snelste route naar succes.

 

Ze voelen het feilloos aan. Het moment dat jij eindelijk zit. Koffie. Telefoon. Misschien zelfs een gedachte in je hoofd. BAM. 

Daar zijn ze.

“Mam?”

Ja.

“Mam?”

JA.

“Kijk... Kijk mam."

Kijken is trouwens nooit gewoon kijken. Het is altijd iets waar je niet omheen kunt. Geluidjes. Beweging. Herhaling. Altijd herhaling. Alsof ze denken: misschien hoorde je me niet de eerste zes keer.

🤹 🏌️ 🏋️ 🤸

En ondertussen zit jij daar. Met een glimlach die steeds dunner wordt. Van binnen kook je. Je wil zeggen: STOP. EVEN. IK BEN OOK EEN MENS.

Maar je zegt: “Ja schat?” 🤗

Met een stem die net iets te hoog is. Dat verraderlijke randje.

 

Ze tikken. Ze trekken. Ze hangen. Ze praten door je heen terwijl je letterlijk al antwoord geeft. En hoe meer jij probeert rustig te blijven, hoe creatiever zij worden. Alsof het een spel is.

Level 1: praten.

Level 2: zingen.

Level 3: hetzelfde zinnetje blijven herhalen.

Level 4: fysiek contact. Veel te veel fysiek contact.

 

Je slikt je irritatie in. Nog een keer. En nog een. Je denkt: Ze bedoelen het niet zo. Je telt tot tien. Tot twintig. Tot het punt waarop je je afvraagt of je jezelf niet gewoon kunt aanmelden voor een retraite zonder bereik.

 

En dan besef je het: ze willen gewoon jou. Niet je aandacht over tien minuten. Nu! Meteen. Op de meest onhandige manier mogelijk.

En dat maakt het extra irritant. Want ja, het is lief. Maar het is af en toe ook 

ZO. VERM OE IEND.

 

Dus je zucht. Je legt alles weg. Je kijkt.👀

“Wat is er?”

En het antwoord is:

“Kijk hoe ik dit doe”🤸

Of erger:

“Niks."🤗

 

Vijf minuten later zijn ze weer weg. Jij blijft achter. Met koude koffie, lichte hoofdpijn en schuldgevoel..

..omdat je bijna uitviel om… Liefde.