Ik snap mensen echt wel. Tenminste… dat zeg ik altijd. Ik luister, ik knik, ik zeg netjes: ''ja, dat is lastig.'' maar ondertussen ben ik al bezig met wat ik straks ga zeggen. Niet omdat het me niks boeit, maar gewoon… omdat mijn hoofd al doorloopt. Alsof ik alvast vooruit wil, terwijl het gesprek nog bezig is.

Ik zeg ook vaak dat iedereen gewoon zichzelf moet zijn. Echt waar, dat meen ik ook. Totdat iemand dat dus ook echt is. Dan merk ik dat ik er ineens iets van vind. Vooral als het druk is, langzaam gaat of emoties ineens op tafel liggen zonder waarschuwing. Daar ga ik gewoon niet lekker op. Geef me een beetje structuur, een soort idee van hoe iets loopt, dan kan ik prima meedoen. Maar zonder dat voelt het al snel rommelig in mijn hoofd.

En ja, ik zie mezelf als open-minded. Ik sta echt wel open voor andere meningen. Alleen… er zit wel een grens aan. Het moet een beetje logisch zijn, een beetje kloppen. En als het totaal niet matcht met hoe ik er naar kijk, dan zeg ik meestal iets van: ''ja, interessant.'' En dan laat ik het. Niet om lullig te doen, maar omdat ik geen zin heb om mezelf helemaal te verliezen in discussies waar ik toch niet uit ga komen.

Ik denk dat veel mensen dit hebben. Dat we denken dat we super begripvol zijn, totdat het ineens dichtbij komt. Dat we zeggen dat alles mag, maar stiekem toch onze eigen grenzen trekken. Niet omdat we slecht zijn, maar omdat we ook gewoon een beetje onszelf beschermen.

En misschien is dat ook gewoon hoe het werkt.